Z Partyzantów

30 kwi 2010

Nie ma darmowych obiadów

Ewa

Przeczytałam, że 43 procent Polaków nie przekazało i nie przekaże w tym roku 1 procenta podatku organizacjom pozarządowych. Zdumiałam się, bo to nic nie kosztuje. A poza tym bardzo wielu z nas korzysta z tychże organizacji, choć może nawet o tym nie wiedzieć. Jasne, że młodzi i zdrowi nie myślą o hospicjach, bo to ich nie dotyczy. Bezdzietni nie przejmują się specjalnie losem dzieci czy ich edukacją. Ale baaardzo wielu z nas korzysta za darmo informacji znajdujących się w internecie. A skąd one się tam wzięły, skoro wiadomo, że „nie ma darmowych obiadów”? No właśnie, dzięki różnym organizacjom pozarządowym. Więc chyba warto wpisać w zeznanie nazwę „ngosa” i KRS. Tylko tyle.

27 kwi 2010

Niewygodna pozycja

Ewa

Dodaj komentarz

Do Literackiej Nagrody Warmii i Mazur kapituła nominowała pięć książek pięciu autorów. Wymienię po nazwiskach: Beśka, Brakoniecki, Kruk, Piaszczyński, Syrwid. Nic przeciwko tym nazwiskom i książkom nie mam, ale zdziwiło mnie, że na liście nie zmieściła się moja faworytka. I nie tylko moja. Była to jedyna w ubiegłym roku książka, w sprawie której do redakcji dzwonili czytelnicy. Dzwonili i pytali, gdzie można tę cienką skądinąd „pozycję książkową” kupić A co to za „pozycja”? Otóż, chyba niespecjalnie wygodna, bowiem jej tytuł brzmi „Co dobrego było w peerelu?”. Tamara Bołdak-Janowska zebrała odpowiedzi na to podchwytliwe pytanko, pochodzące od bardzo różnych osób. I wyszła rzecz naprawdę ciekawa, wiele mówiąca nie o tyle o historii, co o III RP. Spełniała przynajmniej jedno w regulaminowych kryteriów nagrody, którą mogą dostać „książki mądre, piękne i starannie wydane”. No, ale już jest za późno. Nominacje ogłoszone, jurorzy pracują, czytelnicy głosują, a ja się zastanawiam. Nad wyborami.

19 kwi 2010

Dzień po

Ewa

Ilość komentarzy: 2

Dzień po nie da od razu przestać mówić o tym, co było. Pewien prawicowy publicysta wysnuł taki oto wniosek z Wielkiej Żałoby: nie możemy być narodem „normalnym”. Bóg wybrał nas ofiarę i od czasu do czasu musimy ją składać. Z najlepszych synów narodu.  Ale są też inne diagnozy, bardziej optymistyczne: na Wawelu, wbrew intencjom pomysłodawców, pochowano nie tylko prezydenta, ale razem z nim politykę historyczną. U nas w redakcji próbowaliśmy się jednak oderwać od przeszłości i spojrzeć w przyszłość. Zgadywaliśmy, kto wystartuje w wyborach i, co ważniejsze, kto je wygra. Co pierwszej kwestii stawiam na Jarosława K., który nie ma nic do stracenia. I Wawel, w moim pojęciu, jego pierwszym krokiem do pałacu. Czy prezesowi uda się zdobyć pałac prezydencki, tak jak udało się królewski zamek? Myślę, że — mimo fali uniesienia — jednak nie. Fala ma to do siebie, że opada. Kto więc zostanie prezydentem? Największe szanse miałby Cimoszewicz, na którego głosowaliļby ci, którzy „nie płakali po prezydencie” i całkiem sporo tych, którzy stali w kilometrowych kolejkach. Bo gesty gestami, a życie życiem.

14 kwi 2010

Przebudzenie?

Ewa

Ilość komentarzy: 8

Można się zgadzać lub nie (żeby była jasność: ja jestem przeciw) z decyzją o pochowaniu prezydenta Kaczyńskiego na Wawelu. Ale to, co się dzieje wokół tej decyzji, czyli protesty, są pozytywne. Oczywiście, jak powiedział biskup Dziwisz „klamka zapadła” i jak się można domyślać, potworna machina logistyczna uroczystości pogrzebowych ruszyła w ruch. Jednak to, że ludzie w Polsce skrzykują się spontanicznie, i to nie tylko w Krakowie, ale też w Warszawie, Gdańsku, Poznaniu i Katowicach, by manifestować i wyrażać swoje poglądy, świadczy o tym, że budzi się społeczeństwo obywatelskie. Bo do tej pory było tak, że władza coś oznajmiała, a ludzie, nawet oburzeni, wyrażali swoje oburzenia w domu przy kolacji. I tyle. A teraz, proszę! Co prawda daleko nam do Francji, Niemiec czy każdej innej starej demokracji, niemniej jednak coś się zmienia. I nie do przecenia jest w tym przypadku internet: facebookowa strona „anty-wawelska, zgromadziła od wtorkowego popołudnia do środowego prawie 33 tysiące fanów. A tak poza tym przy okazji żałoby przypomina mi się zdanie Susan Sontag, amerykańskiej filozofki, które wypowiedziała krótko po słynnym 11 września i które wywołało w USA burzę. Zdanie owo brzmi: Opłakujmy ich razem, ale nie głupiejmy razem.

01 kwi 2010

Bez manifestacji nie ma demokracji

Ewa

1 komentarz

Byłam na Manifie w Warszawie. Tak wyszło ze względów rodzinno-towarzyskich, chociaż Manifa w tym roku odbyła się w też w Olsztynie. Ale nie ukrywam, że chciałam też poza wszystkim zobaczyć dużą manifestację (moim zdaniem było kilkanaście tysięcy osób), a bez manifestacji nie ma demokracji. Kilka dni temu w Warszawie kilkaset osób protestowało przeciwko budowie nowego meczetu w Warszawie. Jeden już jest, ale to niewielka domek poza centrum. Ten nowy ma być duży i lśniący szkłem. W obronie nowego meczetu zebrało się około 20 osób. Zauważyłam, że wśród moich znajomych lwia większość (gdyby miała możliwość) poszłaby na demonstrację przeciw meczetowi. A ja? Staram się nie poddawać islamfobii, która i w Polsce, gdzie muzułmanów (i wszelkich innych „obcych”) jest niewielu, rośnie w siłę. Rośnie, bo przekaz medialny jest jednoznaczny: muzałmanie-terroryści. Pod tę niechęć, czy wręcz wrogość podłączają się chętnie wielbiciele wyznawcy rasowej i religijnej. Z nimi mi nie po drodze. A poza tym wszelka fobia zamyka nas na innych. Ja mam dosyć zamknięcia.

09 cze 2009

Co ja tutaj robię?

Ewa

1 komentarz

Obejrzałam, nie bez przyjemności, amerykański film „Stan gry”. Pod tym niewiele mówiącym tytułem ukrywa się historia dziennikarskiego śledztwa, dotyczącego ciemnych powiązań świata polityki i miliardów dolarów. Nawet to było ciekawe, ale mnie zainteresował plan drugi tej opowieści, a może nawet trzeci — pojedynek między dziennikarzem gazety papierowej a blogerką. Kto jest lepszy, kto szybszy, kto ma pierwszeństwo w publikowaniu newsów? Z filmu wynika, że gazeta papierowa, ale to był happy-end, w który nie wierzyli chyba nawet scenarzyści. Przecież wszyscy wiemy, że czytelnik „ucieka” do internetu i to nie tylko wydawcom gazet ale i stacjom telewizyjnym. Z drugiej jednak z strony to, co wydrukowane — czy to oskarżenie, czy pochwała — ma jednak większą wagę i znaczenie niż to, co mignie gdzieś w sieci. Wydrukowane to po prostu „czarno na białym”, a papier żyje długo. Obejrzałam więc „Stan gry” do ostatnich kadrów, gdy bohaterów filmu zastąpiła… drukarnia, z podanym w pigułce procesem produkcji gazety. To mnie pokrzepiło. Drukowane górą! Jednak jeżeli tak, to co ja tutaj, w sieci, robię?! Ano, szukam kompromisu na pograniczu starej i nowej ery.

05 cze 2009

Za co kocham Pawła

Ewa

Dodaj komentarz

Kocham Pawła Althamera, oryginalnego, awangardowego artystę z Warszawy, za jego pomysł ze złotym samolotem. Samolot ów poleciał 4 czerwca do Brukseli z ubranymi na złoto pasażerami i ze złotymi balonami. Pasażerami byli między innymi sąsiedzi Pawła z bloku, tak zwani zwykli ludzie. Wszyscy mieli niezłą zabawę, co widać a internetowych filmikach. Nareszcie święto z fantazją i nie na cmentarzu. Ja teź świętowałam 4 czerwca, tyle źe w Olsztynie, ale również z fantazją. Na schody przed tatrem Jaracza przyszło naprawdę sporo ludzi. Wszyscy wznieśli szampanem toast za wolność i stanęli do zbiorowej fotografii. A potem, choć się rozeszli, święto się nie skończyło. Przynajmniej w moim przypadku. Jednak z żalem zauważyłam, że wśród moich bliższych i dalszych znajomych jest wielu takich, których 4 czerwca w ogóle nie obszedł. Wzruszali ramionami.
Dlaczego?!

01 cze 2009

Przestańmy być ofiarami historii

Ewa

Dodaj komentarz

W sobotę w Sejmie stała się rzecz dziwna, Zainscenizowano najsławniejsze przemówienie ministra Józefa Becka — to ze słowami „najcenniejszą rzeczą jest honor”. Dlaczego wydało mi się to dziwne? Po pierwsze dlatego, że aktor odczytujący tę płomienną mowę wcale nie był płomienny; wyglądał raczej na eksponat z gabinetu figur woskowych. Po drugie przemówienie to, z 5 maja 1939 roku, wydało mi się — tu i teraz — gestem niezrozumiałym, wywołującym złe duchy przeszłości. Uważam, że przypominanie dzisiaj właśnie, w parlamencie spraw „korytarza”, wolnego miasta Gdańska, atmosfery zagrożenia tuż przed wojenną katastrofą, było nie na miejscu. To budzenie upiorów przeszłości — antyniemieckich uprzedzeń, poczucia polskiej krzywd, nadal nienaprawionych i żalu. Z jednej strony to wszystko prawda — Polska została napadnięta, poniosła ogromne straty w ludziach, być może nie do odrobienia, wyszła z tej wojny okaleczona. Z drugiej jednak w nowej Europie wracanie — tuż przed 20 rocznicą odzyskanie niepodległości i tuż wyborami do Europejskiego Parlamentu — do tak odległej przeszłości, zamiast myśleć o tym, co robić teraz, jak budować dobre stosunki z sąsiadami, w tym także z Niemcami, wydaje mi się anachroniczne. Przestańmy w końcu być tylko ofiarami Historii, zacznijmy ją tworzyć.

Archiwum
- Kwiecień 2010
- Czerwiec 2009
Lipiec 2010

P W Ś C P S N

« kwi

1 2 3 4

5 6 7 8 9 10 11

12 13 14 15 16 17 18

19 20 21 22 23 24 25

26 27 28 29 30 31
Administracja stroną:
Najnowsze komentarze:
- Sherlock o Nie ma darmowych obiadów
- pierrrniczek o Nie ma darmowych obiadów
- niezapominajka o Nie ma darmowych obiadów
- i nie będzie o Nie ma darmowych obiadów
- Horacy67 o Nie ma darmowych obiadów
- a. grant o Nie ma darmowych obiadów
- Bożenia o Dzień po
- Horacy67 o Dzień po
- niezapominajka o Przebudzenie?
- Swój o Przebudzenie?
- Swój o Przebudzenie?
- niezapominajka o Przebudzenie?
- Swój o Przebudzenie?
- Aga o Bez manifestacji nie ma demokracji
- Olsztyniak o Przebudzenie?
Najnowsze wpisy:
Szukaj na tym blogu:

Szukaj:
Licznik od 2.04.2010

Lipiec 2010
P	W	Ś	C	P	S	N
« kwi
	1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30	31

Blog Ewy Mazgal